Każdy gracz komputerowy z pewnością słyszał o takich pojęciach, jak filtrowanie anizotropowe lub antyaliasing. Sposobów na poprawianie jakości grafiki w grach jest mnóstwo i każdy z nich działa trochę inaczej. Bardzo ciekawe efekty daje Ambient Occlusion.
Technologia została opracowana w 2007 roku przez jednego z pracowników studia Crytek, który pracował nad silnikiem CryEngine. Po raz pierwszy zastosowano ją w grze Crysis, do dzisiaj uchodzącej za graficzny majstersztyk, z którym wiele komputerów nie było sobie w stanie poradzić.
Jak działa Ambient occlusion? Technologia szacuje wystawienie danej powierzchni na światło rozproszone. Algorytm jest aplikowany jako Pixel Shader. W Screen Space Ambient Occlusion (SSAO) renderowany jest w rozdzielczości o połowę mniejszej niż scena, przy użyciu 16 próbek głębi na piksel. To powodowało migotanie obrazu, dlatego opracowano z czasem SSAO+, które renderuje w takiej samej rozdzielczości, jak scena. To niestety miało duży wpływ na wydajność. Z czasem powstawały kolejne wersje jak HBAO, które używa pełnej rozdzielczości, ale tylko 4 próbek głębi na piksel oraz HBAO+ z aż 36 próbkami.
Jak Ambient Occlusion wpływa na wydajność w grach? Wiele zależy od twórców danego tytułu i ich staranności względem optymalizacji. W przypadku Wiedźmina 3 różnice są minimalne, więc z technologii jak najbardziej warto korzystać. Ale już w Splinter Cell: Blacklist po włączeniu SSAO można zauważyć spadek o ponad 20 klatek na sekundę przy rozdzielczości 1440p. Uznaje się, że największy wpływ na wydajność na uruchomienie SSAO+, a najmniejszy HBAO.
Włączenie Ambient Occlusion w ustawieniach graficznych danej gry daje bardzo dobre efekty. Technologia przekłada się na dużo bardziej realistyczny wygląd wszystkich powierzchni oraz lepsze, przypominające naturalne oświetlenie sceny. Różnice można dokładnie sprawdzić dzięki uprzejmości firmy Sapphire:
Źródło: Sapphire
